بزغاله‌های تراریخت (شنگول و منگول)

انسان از ابتدای غارنشینی به دنبال پیشرفت و بهبود کیفیت زندگی خود بوده است، این خصوصیت نسل‌ها و سال‌ها با اجداد ما همرا بود تا زمانی که ابزار و علم کافی برای این منظور را پیدا کردند. از همان ابتدای پیدایش تمدن، آنها خواستار شرایط بهتر زندگی بودند؛ از رام کردن حیوانات گرفته تا بارور نمودن زمین‌های سنگلاخی برای گذران زندگی و امرار معاش.

اجداد ما به طور ناخواسته با انتخاب نژادهای برتر حیوانات و گیاهان علم اصلاح نژاد را ابداع کردند. آنها با این کار توانستند دام‌هایی داشته باشند که شیر بیشتری تولید می‌کردند یا درختان میوه‌ای که میوه‌های خوشمزه‌تر و بیشتری داشته باشند.

هر روز و هر سال نیاز و خواسته جامعه انسانی با توجه به افزایش جمعیت، برای داشتن بهترین‌ها بیشتر می‌شد. دیگر یک مزرعه کوچک کفاف جمعیت یک روستا یا شهر را نمی‌کرد چرا که آفت‌های گیاهی آسیب‌های زیادی به مزارع و باغات وارد می‌کردند، از طرفی استفاده از سموم می‌توانست خطرات بسیاری برای انسان و محیط زیست داشته باشد؛ بر این اساس دانشمندان به دنبال راهکاری ایمن‌تر و کاراتر برای این منظور بوند. اینگونه بود که با تلفیق علم اصلاح نژاد و مهندسی ژنتیک توانستند صفت مقاومت یک گیاه کم محصول را به یک گیاه پرمحصول منتقل کنند و بدین ترتیب گیاه مقاوم به آفتی داشته باشند که محصول زیاد تولید ‌می‌کند و خطری برای جامعه و محیط زیست نداشته باشد.

این دانش با توجه به نیاز‌های غذایی و دارویی بشر وارد علوم باکتریایی و دامی شد، یکی از اولین داروهایی که به این روش تولید شد داروی انسولین بود، دانشمندان توانستند ژن تولید کننده انسولین را از بدن انسان خارج کنند و به یک باکتری منتقل کنند و با کشت و تکثیر باکتری پروتئین انسولین تولید کنند. تا قبل از این، برای تأمین انسولین، بیماران دیابتی از عصاره لوزالمعده (پانکراس) گاوها استفاده می‌کردند و به خاطر ناسازگاری انسولین گاوی با بدن انسان بسیاری از افراد مبتلا به دیابت از بین می‌رفتند.

پیشرفت علم و نیاز‌های درمانی بشر دانشمندان را بر آن داشت تا به دنبال موجودی جایگزین برای باکتری‌ها باشند، این تلاش به چند دلیل انجام شد یکی تقاضای زیاد برای دارو‌ها که باکتری‌ها از عهده آنها بر نمی‌آمدند و دیگری اینکه باکتری‌های به خاطر ساده بودنشان قادر به ساختن برخی از پروتئین‌های پیچیده انسانی درون خودشان نبودند. بر همین اساس بهترین گزینه شیر بود، تولید پروتئین‌های انسانی در شیر موجوداتی مثل گاو، گوسفند و بز. برای این منظور دانشمندان ژن پروتئین مورد نظر را از بدن انسان خارج می‌کردند و با روش‌های مهندسی ژنتیک وارد بدن دام می‌کردند.

با این ایده دانشمندان می‌توانستند کارخانه‌های زنده تولید پروتئین داشته باشند که به طور مادام‌العمر پروتئین مورد نظر را درون شیر بسازد. قدم بعدی استخراج پروتئین از شیر است.

دانشمندان به کلیه این روش‌ها اعم از انتقال صفت از گیاهی به گیاه دیگر، از انسان به باکتری و انسان به دام دستکاری ژنتیکی می‌گویند و موجود حاصل که صفتی را دریافت کرده است تراریخت می‌نامند.

شنگول و منگول دو بزغاله‌ تراریختی هستند که به همت دانشمندان پژوهشگاه رویان در تاریخ ۱۹ دی ماه ۱۳۸۸ در مزرعه تحقیقاتی پژوهشگاه رویان متولد شدند. درون شیر این دو بزغاله فاکتور ۹ انعقاد خون انسانی ساخته می‌شود که این فاکتور در درمان بیماران هموفیلی نوع B بسیار موثر است.

 

روی جعبه: اگه جا داشتی همه رو بذار اگه نه

ما انسان‌ها از ابتدای تمدن به دنبال پیشرفت و بهبود کیفیت زندگی خود بوده‌ایم، این خصوصیت نسل‌ها و سال‌ها با اجداد ما همرا بود تا زمانی که ابزار و علم کافی برای این منظور را پیدا کردند.

شنگول و منگول دو بزغاله‌ تراریختی هستند که به همت دانشمندان پژوهشگاه رویان در تاریخ ۱۹ دی ماه ۱۳۸۸ در مزرعه تحقیقاتی پژوهشگاه رویان متولد شدند. درون شیر این دو بزغاله فاکتور ۹ انعقاد خون انسانی ساخته می‌شود که این فاکتور در درمان بیماران هموفیلی نوع B بسیار موثر است.

روش‌های انتقال صفتی از گیاهی به گیاه دیگر، از انسان به باکتری و انسان به دام را دستکاری ژنتیکی می‌گویند و موجود حاصل که صفتی را دریافت کرده است تراریخت می‌نامند.